سوال 12875

بسیاری از بچه ها از یک برنامه یا بازی خاص لذت می برند و می توانند تا حدی که از سایر علایق محروم شوند جذب آن شوند. انجام همان بازی میزان راحتی و آشنایی مشخصی را فراهم می کند. برای بچه های طیف اوتیسم، تکرار غیرمعمول نیست، و برای کودکان مبتلا بهADHD ،«تمرکز بیش از حد» روی یک بازی خاص می تواند آسان باشد. بسیاری از بازی ها و برنامه ها برای بازگرداندن بازیکن به بازی طراحی شده اند و اغلب آنها نقطه پایانی ندارند، همین موضوع باعث می شود متوقف کردن بازی برای بچه ها سخت تر شود.

عمیق شدن در یک بازی می تواند تنفسی از چالش های تعامل اجتماعی باشد که مورد نیاز است. اما تمرکز روی فقط یک بازی می تواند برای تغییر کار مشکل ایجاد کند. اگر ترغیب کردن کودکتان برای جلوگیری از انجام یک بازی جذاب چالش برانگیز است، می توانید از تکنیک ها و راهکارهای کلامی، شنیداری و بصری برای کمک به فرزندتان در برای تغییر بازی استفاده کنید. سعی کنید بگویید: «پنج دقیقه دیگر توقت داری و بعد بازی را عوض می کنیم.» یا سعی کنید صدای مشخصی مانند زنگ، پخش آهنگ یا استفاده از زنگ اخطار را برای علامت پایان صدا ایجاد کنید. به بچه های خود بگویید که برنامه بعدی چیست و اولین قدم برای آنها چیست.

در برخی موارد، برنامه ها می توانند کمک بزرگی باشند. این ایده ها را امتحان کنید:

• تایمرها. شما می توانید از هر تایمری، از تایمر گاز گرفته تا برنامه تایمری مانند Time Timer یا Timers4Me استفاده کنید تا به بچه های خود نشان دهید که چه مدت بازی کرده اند و چه مدت زمان دیگری زمان باقی مانده است.

• برنامه ریزهای تصویری یا کلمه ای. FTVS – First Then Visual Schedule و My Video Scheduleبرنامه هایی هستند که بچه ها می توانند برای دیدن و شنیدن زمان متوقف کردن یک برنامه یا بازی خاص از آن ها استفاده کنند. (همچنین می توانید برنامه ریزی های بصری خود را ایجاد کنید تا به کودک خود نشان دهید چه مدت می تواند در یک بازی خاص بماند. کلمات می توانند به سادگی «اول / سپس» باشند) عکس ها می توانند از چیزهای آشنا مانند یک بازی خاص و سپس یک بازی یا فعالیت جدید برای توضیح توالی فعالیت ها باشند.)

• داستان سازان. برنامه هایی مانند Social Stories ، Kid in Story Book Maker و Pictello به شما امکان می دهند داستان های اجتماعی خود را بنویسید تا در مورد نحوه انتقال از یک بازی به بازی دیگر بحث کنید.