سوال 13001

نحوه برخورد هر کودک در برابر چیزهای غم‌انگیز متفاوت است. اما این به سن، خلق و خو و اتفاقات زندگی آنها نیز بستگی دارد. به طور كلی، عاقلانه است كه در مورد چیزهای غم‌انگیز برای كودكان زیر 8 سال محتاط باشید. تا حدود 8 سالگی، كودكان نمی‌توانند واقعیت و خیال را از هم تشخیص دهند، بنابراین ممكن است اتفاقات ساختگی را مانند اتفاقات واقعی پردازش كنند. واکنش‌های شما نسبت به اتفاقات غم‌انگیز در فیلم‌ها بر روی فرزندان شما نیز تأثیر می‌گذارد. اگر تحت تاثیر احساسات قرار گرفتید، به کودکتان بگویید که این صحنه باعث ناراحتی شما شده است (این کار به او کمک می‌کند تا احساسات را تشخیص دهد). اگر فرزندانتان یا خودتان واکنش عاطفی شدیدی را تجربه کردید، آن را جدی بگیرید. موضوع ممکن است فقط یک فیلم باشد، اما احساسات واقعی هستند. کمی وقفه ایجاد کنید، قسمت‌های غم‌انگیز فیلم را رد کنید یا بعداً به آن بازگردید. در اینجا چند نکته دیگر نیز وجود دارد:

قرار گرفتن در معرض احساسات شدید را محدود کنید. کودکان کم سن و سال هنوز در حال یادگیری چگونگی شناسایی و مدیریت احساسات خود هستند. چیزهای غمگین باید خیلی جزئی و مختصر باشند (به عنوان مثال یک شخصیت، اسباب بازی مورد علاقه خود را از دست می دهد) و کودکان باید سریع هدف و نتیجه را ببینند. اگر غرق در احساسات غم‌انگیز شوند، ممکن است پیام‌های مثبت فیلم را از دست بدهند.

از عوامل محرک خاص خودداری کنید. هر چیزی که شامل مرگ والدین، ​​حیوانات خانگی یا شخصیت‌های محبوب شود احتمالاً برای کودکان زیر 7 سال بسیار ناراحت کننده است. به همین ترتیب، به تصویر کشیدن مسائل حساسی که در زندگی واقعی کودک درجریان است (طلاق ، قلدری، دلتنگی برای کسی) ممکن است کودک را بیش از حد تحت تاثیر قرار دهد. کودکان دلبستگی عاطفی شدیدی دارند (خصوصاً به والدین اما حتی به شخصیت‌های فیلم) به طوری که حتی فکر به جدایی می‌تواند برایشان شدیدا نگران کننده باشد.

از ترومای روانی دور بمانید. افسردگی، اندوه، ناامیدی. این حالات روانشناختی احتمالاً بیش از حد تحمل کودکان کم سن و سال انتزاعی هستند. از دیدن فیلم‌هایی که ترومای عاطفی را به صورت گرافیکی به تصویر می‌کشند (به عنوان مثال چهره‌های دفرمه شده و آزاردهنده) باید خودداری کنید.

با هم فیلم تماشا کنید. نحوه واکنش فرزندتان به صحنه‌های احساسی را مشاهده کنید. با خیال راحت هر چیزی را که فکر می‌کنید خیلی ناراحت کننده است، رد یا میوت کنید. می توانید در این مورد با مراجعه به سایت هایی که اطلاعاتی درباره فیلم ها در اختیار شما می گذارند اطلاعات لازم را در مورد صحنه های فیلم و موضوع و بار عاطفی و خشونت و … فیلم ها بدست بیاورید.

از رسانه برای صحبت درباره احساسات کمک بگیرید. فیلم هایی مانند درون و بیرون، وال‌-ای و بالا فرصتی برای بحث درباره احساسات فراهم می‌کنند. سوالاتی از این قبیل بپرسید: فکر می‌کنی احساسات شخصی تو ممکن است چگونه باشد و چگونه صحبت کنند؟ دوستان و اعضای خانواده‌ات چطور؟ از بچه‌ها بخواهید آنچه را که فکر می‌کنند ممکن است در ذهنشان در حال رخ دادن باشد، ترسیم کنند.