سوال 13247

با سلام و درود
نیاز است جزئیات بیشتری راجع به مطلبی که فرمودید، ارائه شود تا مشخص شود آیا ناظر به موضوع و گرایش خاصی است و یا هدف از این کار و نیز قصد و منظور کسانی که انجام می داده اند، بر چه مبنا و اساسی است؟
آن چه در تعالیم دینی داریم این است که شکر کردن، موجب ازدیاد و فزونی نعمت می شود:
«وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ‏ لَأَزيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابي‏ لَشَديد»؛ و (همچنين به خاطر بياوريد) هنگامى را كه پروردگارتان اعلام داشت: اگر شكرگزارى كنيد، (نعمت خود را) بر شما خواهم افزود؛ و اگر ناسپاسى كنيد، مجازاتم شديد است.(ابراهیم/ 7)
در عین حال انسان برای به دست آوردن نیازهایش می تواند به درگاه الهی دست دعا بردارد و از فضل الهی، آن را تقاضا کند. در این زمینه هم، اصرار در دعا و امید به استجابت داشته باشد، در عین حالی که راضی به رضای الهی بوده و با اعتماد و توکل بر خداوند، هر آن چه او برایش مقدر می فرماید را به طیب خاطر بپذیرد.
نتیجه:
در تعالیم دینی آمده که دعا وسیله ای برای رسیدن به خواسته ها و برآورده شدن نیازهاست و از طرفی شکرگزاری به درگاه الهی، باعث زیاد شدن نعمت ها می شود.
اما در باره این که قبل از آمدن نعمتی، شکرگزاری کرده و از این طریق، زمینه رسیدن به خواسته ها و نیازها را فراهم کنیم، چیزی نیافتم؛ گرچه منعی هم ندارد؛ مگر این که در قالب امور دیگری مثل قانون جذب و... مطرح شده و برای دینی جلوه دادن آن، چنین الگویی ارائه شده باشد؛ که آن به بررسی و تحقیق مستقلی نیاز دارد.
پیروز باشید.