سوال 1727

  
میدان گازی پارس جنوبی، به عنوان با ارزش‌ترین منبع اقتصادی کشورمان، بزرگترین میدان گازی جهان است که با مساحت ۹ هزار و ۷۰۰ کیلومتر در عمق ۳ هزار متری آب‌های نیلگون خلیج فارس واقع شده و ۵۰ درصد از ذخایر گازی ایران و ۸ درصد از ذخایر گازی جهان را به خود اختصاص داده و ایران را به قطب جذاب تولید انرژی پاک تبدیل کرده است.

 این میدان میان کشورهای ایران و قطر (گنبد شمالی) به عنوان یک میدان مشترک محسوب می‌شود اما تنها ۳ هزار و ۷۰۰ کیلومتر مربع از آن در ایران واقع شده بنابراین ۱۴ هزار میلیارد مترمکعب گاز درجا، 1۰ هزار میلیارد مترمکعب گاز قابل برداشت و ۱۷ میلیارد بشکه میعانات گازی به ایران تعلق می‌گیرد. همچنین گاز خشک قابل استحصال در بخش ایرانی میدان ۸ تریلیون مترمکعب با ضریب بازیافت ۶۱ درصد است. حال در نظر بگیرید کشور قطر که ۶ هزار کیلومتر از مساحت این میدان را در اختیار دارد به چه حجمی از منابع انرژی دسترسی پیدا کرده است. 

  مشترک بودن این میدان موجب شده تا از ابتدای برداشت میان این دو کشور رقابت سختی ایجاد شود زیرا بر اساس قوانین بین‌المللی زمانی که یک منبع میان دو کشور مشترک باشد حد و سقف مشخصی برای برداشت آنها تعیین نمی‌شود و هر کدام از کشورها بنا بر میزان توانایی و پیشرفت خود می‌توانند از آن منبع مشترک برداشت کنند. در صورت برداشت کامل و یکباره گاز این میدان به همراه میعانات گازی که معادل ۲۳۰ میلیارد بشکه نفت خام است، انرژی مورد نیاز ۱۰ سال تمام ساکنان کره زمین تامین می‌شود. 
در این مدت ایران تلاش کرده تا در زمینه برداشت از منبع گازی پارس جنوبی از رقیب خود عقب نماند، اما متاسفانه سرمایه‌گذاری در این منطقه بسیار دیر آغاز شد. این در حالی است که قطر از سال ۱۳۷۱ زیربناهای لازم برای بهره‌برداری از این میدان را احداث کرد یعنی ۶ سال زودتر از ایران!

  کشور ما از ابتدای سال ۲۰۰۲ میلادی بهره‌برداری از میدان گازی پارس جنوبی را آغاز کرد. بر اساس پیش‌بینی‌های صورت گرفته، تا ۲ سال آینده توسعه پارس جنوبی در قالب ۱۳ پالایشگاه پایان می‌یابد و ظرفیت تولید گاز به ۷۳۰ میلیون مترمکعب در روز، ظرفیت تولید میعانات گازی به یک میلیون بشکه در روز، ظرفیت تولید ال‌پی‌جی به ۱۰ میلیون تن، ظرفیت تولید اتان به ۱۰ میلیون تن و ظرفیت تولید گوگرد به پنج هزار تن افزایش می‌یابد. 
منبع : http://www.spgc.ir/fa/newsagency/688