سوال 38901

دوست عزیز!
پاسخ سؤال شما بدین قرار است:
1) در ر,ایتی از امام موسی بن جعفر(ع) بطور صریح آمده كه فرموده اند حضرت زهرا(س) به شهادت رسیده اند:« قال(ع): إن فاطمة (ع) صدیقة شهیدة ...» (كافی، ج1، ص 458)
در خصوص نحوه شهادت آن حضرت احادیث بسیاری از ائمه اطهار رسیده است كه می توانید به كتاب تحلیلی و ارزشمند "رنج های فاطمه" نوشته استاد جعفر مرتضی عاملی رجوع نماید. یك نمونه اینكه امام صادق(ع) در حدیث مفضل تصریح به آتش زدن خانه توسط عمر و زدن شلاق به بازوی فاطمه(س) و لگد زدن به در منزل و اصابت به پهلوی فاطمه(س)، و در نتیجه سقط محسن و .. می نماید.(ر.ك. به بحار الانوار، ج53، ص18و 19)
در ذیل قول برخی از مورخان و محدثان را نقل می نماییم و تحقیق بیشتر را به مطالعه كتابهای "رنجهای فاطمه(س)" و "آتش به خانه وحی" و .. حواله می دهیم. الف) ابن حجر عسقلانی نقل می كند: «إن عمر رفس فاطمة حتی اسقطت بمحسن» یعنی عمر با پا به سینه زهرا زد بطوریكه محسن سقط شد. (لسان المیزان، ج1، ص57) ب) شهرستانی در ملل و نحل دارد: «ان عمر ضرب بطن فاطمة یوم البیعة حتی القت الجنین من بطنها و كان یصیح: "احرقوا دارها بمن فیها و ما كان فی الدار غیر علی و فاطمة و الحسن و الحسین(ع). یعنی بدرستیكه عمر روز بیت با ابوبكر به شكم فاطمه ضربه زد كه جنین او از شكمش سقط شد و عمر فریاد می زد: خانه فاطمه را و هر كس در آن است بسوزانید در حالی كه غیر از علی و فاطمه و حسن و حسین(ع) كسی در خانه نبود. (الملل و النحل، ج1، ص57) ج) احمد بن یحیی البلاذری (متوفی 279 ه .ق) می نویسد: «ان ابابكر ارسل الی علی یرید البیعة، فلم یبایع فجاء عمر و معه فتیلة، فتلقته فاطمة علی الباب فقالت فاطمه: یا ابن الخطاب أتراك محرقاً علیّ بابی؟ قال: نعم و ذلك اقوی فیما جاء به ابوك» یعنی ابوبكر به سوی علی(ع) فرستاد تا بیعت كند پس او بیعت نكرد. سپس عمر آمد در حالیكه شعله آتش همراه داشت. فاطمه(س) او را در كنار در ملاقات كرد و از او پرسید: ای پسر خطاب! آیا ترا می بینم در حالی كه می خواهی خانه مرا آتش بزنی؟ عمر پاسخ داد: آری و این قوی تر ـ شاید منظور مفیدتر باشد ـ است برای آنچه پدر تو بر آن آمد. (انساب الاشراف، ج1، ص586) د) ابن عبد ربه اندلسی می نویسد:«كسانی كه تخلف از بیعت ابوبكر كردند علی(ع) و عباس و زبیر و سعد بن عبادة بودند. اما علی و عباس و زبیر در خانه فاطمه نشستند. تا وقتی كه ابوبكر عمر را به سوی آنها فرستاد تا از خانه فاطمه خارجشان كند و به عمر گفت:«ان ابوا فقاتلهم» یعنی اگر ابا كردند با آنها بجنگ. فاقبل بقبس من نار علی ان یضدم علیهم الدار فلقیته فقالت: یا ابن الخطاب أ جئت لتحرق دارنا؟ قال نعم..» یعنی پس عمر با شعله از آتش جلو آمد تا خانه را بر سر آنها خراب كند. فاطمه او را ملاقات كرد و فرمود: یابن خطاب آیا آمده ای كه خانه ما را بسوزانی؟ عمر پاسخ گفت: آری. (العقد الفرید، ج5، ص13) ه) محمد بن جریر طبری هم می نویسد: اتی عمر بن الخطاب منزل علی و فیه طلحة و زبیر و رجال من المهاجرین فقال: و الله لأحرقن علیكم او لتخرجن الی البیعة یعنی عمر آمد به منزل علی(ع) و در آن خانه طلحه و زبیر و مردانی از مهاجرین بودند پس عمر گفت: به خدا قسم شما را به اتش می كشم یا بسوی بیعت خارج می كنم. (تاریخ الطبری، ج3، ص202)

2) اگر چه در قرآن كریم آیه ای صریح در مورد حرمت موسیقی نیست، ولی معیاری كه از قرآن و روایات از نظر فقهی بدست می آید تنها همان حكم معروف است كه هر آنچه مناسب مجالس لهو و لعب است حرام، والا حلال می باشد.
موسیقی بر دو نوع است. بعضی از موسیقی ها محرك شهوات و موجب غفلت انسان از هویت انسانی و وظائف عقلی و شرعی اوست و بعضی از موسیقی ها این چنین نیست، بلكه ممكن است در بعضی موارد یادآور بعضی از ارزشهای انسانی و اسلامی نیز باشد. اسلام نوع اول موسیقی را حرام می داند. علت آن هم كم و بیش روشن است كه رواج این گونه موسیقی ها موجب ركود جامعه و شیوع فساد است.
در آنچه گفتیم فرقی بین گوش دادن به موسیقی و بین نواختن و یا ساختن آن نیست. اگر موسیقی حلال است، شنیدن و نواختن و ساختن آن هم حلال است؛ و اگر حرام است همه این ها حرام خواهد بود.
یك نكته در آخر كلام لازم است تذكر داده شود، و آن این كه هر چه حلال است قابل توصیه نیست. در انجام یك عمل حلال نیز انسان می بایست به آثار فردی و اجتماعی آن توجه كند، و اخلاقا تنها انجام كاری خوب است كه برای فرد و جامعه مفید باشد. موسیقی حلال هم اگر به افراط در جامعه ای رواج یابد چه بسا احساس بی نیازی كاذبی را نسبت به معنویت های اصیل ایجاد كند. البته در خصوص مطلب اخیر مجال بحث و نظر هست.
پیروز باشید.
مشاوره مذهبی_ قم.