ناشناس
سوال 503622
سلام<br>خسته نباشید<br>لطفا درباره خواص و طریقه مصرف کندر و سیاهدانه راهنمایی نمایید<br>باتشکر
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخباتشکرازمشاوره: دوست گرامی هرکدام از داروهای فوق بصورت مفرد و یا ترکیبی قابل استفاده است مخصوصا سیاه دانه که یک داروخانه است.
1-کندر صمغ درخت خاردار با ارتفاع تقریبی 2 متر است که در نواحی نسبتا گرم زمین رشد می‌کند. بهترین نوع کندر، کندری است که خالص، تازه، نرم و ظاهرش سفید باشد، خیلی زود شکسته نشود و وقتی آن را می‌شکنیم داخلش یک حالت چسبنده و زرد و طلایی رنگ باشد.
با شكافی كه در تنه درختچه كندر ایجاد می‌شود شیرابه سفیدرنگی كه همان صمغ كندر است از آن خارج شده و این شیرابه در مجاورت هوا به تدریج سفت شده و به صورت كندر در بازار عرضه می‌شود. كندر دارای طعمی تلخ و معطر و كمی گس است.
خواص کندر
اگر کندر را با آب سرد بخورید، اسهال را بند و استفراغ را قطع می‌کند و یکی از مهم‌ترین خواص بسیار مفید و جالب توجه آن، تقویت حافظه و مرتفع‌کننده فراموشی و ضعف حافظه است که به راستی تاثیر بسزایی دارد.
جویدن کندر مانند آدامس لثه را محکم می‌کند و بوی دهان را می‌زداید و روایت شده برای قطع ادرار و بلغم می‌توانید از آن مصرف کنید. مصرف کندر بویژه در زنان باردار و تأثیر آن روی حافظه نوزاد از قدیم الایام مورد تأکید بوده است.
با توجه به تحقیقاتی که روی بیش از 100 نفر از مادرانی که قبل از زایمان به مدت طولانی (3 الی 4 ماه) از کندر استفاده کرده‌اند معلوم شد که مصرف بیش از حد آن موجب بیش‌فعالی کودکان آنها شده اما مادرانی که به مدت یک ماه یا کمتر از کندر استفاده کرده‌اند کودکانشان بیش‌فعال نشده و همچنین از هوش بالایی برخوردارند.
نحوه استفاده
آن را کوبیده و هر روز صبح ناشتا یک قاشق مربا خوری از آن‌را در یک استکان آب حل کرده و مصرف کنید. می‌توانید آن را در دهان گذاشته و به صورت آدامس از آن استفاده کنید، البته در این حالت کندر کمی تلخ است.
از نظر حكمای طب سنتی كندر گرم و خشك است و از نظر خواص آن معتقدند كه خشك‌كننده و قابض و بندآورنده خون است،گازها را تحلیل می‌برد و در تقویت حافظه بسیار موثر است، از خونریزی‌های خارجی و خونروی از سینه جلوگیری می‌كند و اگر با صمغ خورده شود برای رفع بدبویی بینی و تنگی نفس و سرفه مزمن رطوبتی موثر است.
همچنین اگر با عسل خورده شود برای رفع فراموشی مفید است. اگر تا چند روز هر روز 3 گرم آن را در آب بخیسانید و ناشتا بخورید برای رفع فراموشی و زیادی بلغم مفید است.
2-سیاه دانه
سیاه دانه مقوی، افزایش دهنده ادرار، ترشحات شیر و قاعده آور است. در سرماخوردگی های همراه با عطسه زیاد و زکام، مخلوط آن با روغن در بینی چکانده می شد. به صورت دیگر سیاه دانه را روی آهن یا سنگ گداخته می ریختند و دودش را به هنگام زکام استنشاق می کردند، که در رفع زکام و سردرد ناشی از سرماخوردگی اثر قابل توجهی داشته است. همچنین برای تحلیل زکام، آن را خمیر نموده و به صورت گرم روی سر می گذاشتند.
به فارسی به آن سیاه دانه یا سیاه تخمه می گویند. گیاهی است یک ساله با تقسیمات برگی شانه ای عمیق که ظاهری خطی یا مویین به برگ های آن داده است. گل های آن و زمان باز شدن آنها از اواخر ادیبهشت ماه تا تیرماه می باشد. سیاه دانه از جمله گیاهانی است که زنبورعسل علاقه مفرطی به نوش آن دارد. در اراک می روید و در اصفهان و نواحی مختلف ایران پرورش می یابد. استفاده از این گیاه که به زبان عربی آن را شونیز، حب سودا و کمون اسود نیز می نامند، از قدیم الایام بین ملل مختلف معمول بوده و به صورت خوردنی و ضماد در درمان بسیاری از دردها به کار می رود.
بقراط از این گیاه د ر آثار خود نام برده و دیوسکورید(Dioscoride) نیز مصرف آن را به صورت پاشیدن بر روی نان و مداوای بسیاری از بیماری ها توصیه نموده است.
قسمت مورد استفاده این گیاه در مصارف دارویی، دانه آن می باشد که به رنگ تیره، سه گوش و با بویی مخصوص است که کوبیده و خرد شده آن، بویی شبیه زیره دارد.
سیاه دانه مقوی، افزایش دهنده ادرار، ترشحات شیر و قاعده آور است. در سرماخوردگی های همراه با عطسه زیاد و زکام، مخلوط آن با روغن در بینی چکانده می شد. به صورت دیگر سیاه دانه را روی آهن یا سنگ گداخته می ریختند و دودش را به هنگام زکام استنشاق می کردند، که در رفع زکام و سردرد ناشی از سرماخوردگی اثر قابل توجهی داشته است. همچنین برای تحلیل زکام، آن را خمیر نموده و به صورت گرم روی سر می گذاشتند.
رفع دندان درد از دیگر مصارف این گیاه دارویی می باشد که به این منظور آن را پخته، با سرکه مخلوط نموده و روی دندان می گذارند. از جمله موارد قابل توجه این گیاه کم شهرت که می تواند قابل توجه بانوان قرار بگیرد، اثر خاص این گیاه در رفع لکه های پوست صورت و افزایش جلای آن است. برای تهیه مخلوطی معجزه آسا می توان مقداری سیاه دانه را کوبید و با روغن زیتون مخلوط کرد، و سپس مانند کرم روی صورت مالید.
در درمان ریزش مو هم کاربرد آن دیده می شود. به طوری که استفاده مخلوط سیاه دانه، موم و حنا، برای جلوگیری از ریزش موی سر ذکر شده است.
به هنگام ابتلا به امراض پوستی همچون زگیل، جرب، برص و خال و لکه های دیگر، سیاه دانه و روغن گل سرخ می تواند موثر و مفید باشد.
در کتاب های قدیمی آورده شده که این گیاه دارای طبیعتی گرم و اسانسی نامطبوع، ماده تلخ، قندها، مواد روغنی و گلوکوزید سمی موسوم به فلائین و کونژیلین می باشد.
سیاه دانه خشک کننده خلط های غلیظ، دافع گازهای معده، مسهل، از بین برنده قولنج های بادی، عامل دفع سم های بدن، درمان یرقان، دردهای روده ای، سردرد، شکم درد، سینه درد و سرفه های مکرر، دل بهم خوردگی، درد طحال است.
این گیاه حاوی آلکالوئید های مهم به نام دکلوئیدین، کانسولیدین، دکلوسنین و دکلویین است که به دلیل اثر تحریکی آنها روی جدار معده برای معالجه معده و ورم کبد و کمبود شیرهٔ معده مصرف می شود.
در دامپزشکی هم از سیاه دانه برای افزایش شیرگاو ها استفاده می کنند. مصرف زیاد سیاه دانه باعث افزایش خونروی ماهیانه و در خانم های حامله موجب سقط جنین می شود.
به منظور استفاده از آن در طب سنتی، از پودر یا دانه خیسانده آن استفاده می شود نباید آن را دم کرد، زیرا اسانس آن از بین می رود. یادآوری می شود مصرف آن نباید از یک مثقال بیشتر باشد.
آزمایشات متعددی به منظور شناخت اثرات فارماکولوژیکی گیاه صورت گرفته و برخی مطالعات نشان داده است که عصاره سیاه دانه دارای اثرات شل کنندگی برروی عضلات صاف از جمله عروق خونی، رودهٔ کوچک و رحم می باشد. و این اثر را از طریق مهار کانال های کلسیمی توسط تیموکینون (که بیشترین ماده موثر موجود در دانه های سیاه دانه بوده و بسیاری از اثرات فارماکولوژیکی آن مربوط به این آلکالوئید می باشد) می دانند با این وجود اثرات سیاه دانه و مادهٔ موثرهٔ آن برسیستم عصبی مورد بررسی قرارگرفته است. در یک مطالعه صورت گرفته در ایران اثرات ضد تشنجی تیموکینون موجود در دانه های سیاه دانه مورد تحقیق و بررسی قرارگرفت و نتایج نشان داد که تیموکینون می تواند اثرات ضدتشنجی در درمان صرع های خفیف داشته باشد.
منابع
۱ سیاوش پرورده، محمد خاتمی حس آباد، حسین حسین زاده، بررسی اثر پدتشنجی تیموکینون، مادهٔ موثرهٔ سیاه دانه درموش، فصلنامه گیاهان دارویی، پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی، سال دوم، شماره ۵، زمستان ۸۱
۲ اسماعیل شبوعی، میوه و گیاهان شفا بخش، انتشارات باربد، سال ۱۳۷۶
۳ علی زرگری، گیاهان دارویی، انتشارات دانشگاه تهران، جلد۱، سال ۱۳۶۸
۴ پروفسور هانس فلاک، مترجم محمدرضا توکلی صابری و محمدرضا صداقت، انتشارات روزبهانی، سال ۱۳۶۸
1-کندر صمغ درخت خاردار با ارتفاع تقریبی 2 متر است که در نواحی نسبتا گرم زمین رشد می‌کند. بهترین نوع کندر، کندری است که خالص، تازه، نرم و ظاهرش سفید باشد، خیلی زود شکسته نشود و وقتی آن را می‌شکنیم داخلش یک حالت چسبنده و زرد و طلایی رنگ باشد.
با شكافی كه در تنه درختچه كندر ایجاد می‌شود شیرابه سفیدرنگی كه همان صمغ كندر است از آن خارج شده و این شیرابه در مجاورت هوا به تدریج سفت شده و به صورت كندر در بازار عرضه می‌شود. كندر دارای طعمی تلخ و معطر و كمی گس است.
خواص کندر
اگر کندر را با آب سرد بخورید، اسهال را بند و استفراغ را قطع می‌کند و یکی از مهم‌ترین خواص بسیار مفید و جالب توجه آن، تقویت حافظه و مرتفع‌کننده فراموشی و ضعف حافظه است که به راستی تاثیر بسزایی دارد.
جویدن کندر مانند آدامس لثه را محکم می‌کند و بوی دهان را می‌زداید و روایت شده برای قطع ادرار و بلغم می‌توانید از آن مصرف کنید. مصرف کندر بویژه در زنان باردار و تأثیر آن روی حافظه نوزاد از قدیم الایام مورد تأکید بوده است.
با توجه به تحقیقاتی که روی بیش از 100 نفر از مادرانی که قبل از زایمان به مدت طولانی (3 الی 4 ماه) از کندر استفاده کرده‌اند معلوم شد که مصرف بیش از حد آن موجب بیش‌فعالی کودکان آنها شده اما مادرانی که به مدت یک ماه یا کمتر از کندر استفاده کرده‌اند کودکانشان بیش‌فعال نشده و همچنین از هوش بالایی برخوردارند.
نحوه استفاده
آن را کوبیده و هر روز صبح ناشتا یک قاشق مربا خوری از آن‌را در یک استکان آب حل کرده و مصرف کنید. می‌توانید آن را در دهان گذاشته و به صورت آدامس از آن استفاده کنید، البته در این حالت کندر کمی تلخ است.
از نظر حكمای طب سنتی كندر گرم و خشك است و از نظر خواص آن معتقدند كه خشك‌كننده و قابض و بندآورنده خون است،گازها را تحلیل می‌برد و در تقویت حافظه بسیار موثر است، از خونریزی‌های خارجی و خونروی از سینه جلوگیری می‌كند و اگر با صمغ خورده شود برای رفع بدبویی بینی و تنگی نفس و سرفه مزمن رطوبتی موثر است.
همچنین اگر با عسل خورده شود برای رفع فراموشی مفید است. اگر تا چند روز هر روز 3 گرم آن را در آب بخیسانید و ناشتا بخورید برای رفع فراموشی و زیادی بلغم مفید است.
2-سیاه دانه
سیاه دانه مقوی، افزایش دهنده ادرار، ترشحات شیر و قاعده آور است. در سرماخوردگی های همراه با عطسه زیاد و زکام، مخلوط آن با روغن در بینی چکانده می شد. به صورت دیگر سیاه دانه را روی آهن یا سنگ گداخته می ریختند و دودش را به هنگام زکام استنشاق می کردند، که در رفع زکام و سردرد ناشی از سرماخوردگی اثر قابل توجهی داشته است. همچنین برای تحلیل زکام، آن را خمیر نموده و به صورت گرم روی سر می گذاشتند.
به فارسی به آن سیاه دانه یا سیاه تخمه می گویند. گیاهی است یک ساله با تقسیمات برگی شانه ای عمیق که ظاهری خطی یا مویین به برگ های آن داده است. گل های آن و زمان باز شدن آنها از اواخر ادیبهشت ماه تا تیرماه می باشد. سیاه دانه از جمله گیاهانی است که زنبورعسل علاقه مفرطی به نوش آن دارد. در اراک می روید و در اصفهان و نواحی مختلف ایران پرورش می یابد. استفاده از این گیاه که به زبان عربی آن را شونیز، حب سودا و کمون اسود نیز می نامند، از قدیم الایام بین ملل مختلف معمول بوده و به صورت خوردنی و ضماد در درمان بسیاری از دردها به کار می رود.
بقراط از این گیاه د ر آثار خود نام برده و دیوسکورید(Dioscoride) نیز مصرف آن را به صورت پاشیدن بر روی نان و مداوای بسیاری از بیماری ها توصیه نموده است.
قسمت مورد استفاده این گیاه در مصارف دارویی، دانه آن می باشد که به رنگ تیره، سه گوش و با بویی مخصوص است که کوبیده و خرد شده آن، بویی شبیه زیره دارد.
سیاه دانه مقوی، افزایش دهنده ادرار، ترشحات شیر و قاعده آور است. در سرماخوردگی های همراه با عطسه زیاد و زکام، مخلوط آن با روغن در بینی چکانده می شد. به صورت دیگر سیاه دانه را روی آهن یا سنگ گداخته می ریختند و دودش را به هنگام زکام استنشاق می کردند، که در رفع زکام و سردرد ناشی از سرماخوردگی اثر قابل توجهی داشته است. همچنین برای تحلیل زکام، آن را خمیر نموده و به صورت گرم روی سر می گذاشتند.
رفع دندان درد از دیگر مصارف این گیاه دارویی می باشد که به این منظور آن را پخته، با سرکه مخلوط نموده و روی دندان می گذارند. از جمله موارد قابل توجه این گیاه کم شهرت که می تواند قابل توجه بانوان قرار بگیرد، اثر خاص این گیاه در رفع لکه های پوست صورت و افزایش جلای آن است. برای تهیه مخلوطی معجزه آسا می توان مقداری سیاه دانه را کوبید و با روغن زیتون مخلوط کرد، و سپس مانند کرم روی صورت مالید.
در درمان ریزش مو هم کاربرد آن دیده می شود. به طوری که استفاده مخلوط سیاه دانه، موم و حنا، برای جلوگیری از ریزش موی سر ذکر شده است.
به هنگام ابتلا به امراض پوستی همچون زگیل، جرب، برص و خال و لکه های دیگر، سیاه دانه و روغن گل سرخ می تواند موثر و مفید باشد.
در کتاب های قدیمی آورده شده که این گیاه دارای طبیعتی گرم و اسانسی نامطبوع، ماده تلخ، قندها، مواد روغنی و گلوکوزید سمی موسوم به فلائین و کونژیلین می باشد.
سیاه دانه خشک کننده خلط های غلیظ، دافع گازهای معده، مسهل، از بین برنده قولنج های بادی، عامل دفع سم های بدن، درمان یرقان، دردهای روده ای، سردرد، شکم درد، سینه درد و سرفه های مکرر، دل بهم خوردگی، درد طحال است.
این گیاه حاوی آلکالوئید های مهم به نام دکلوئیدین، کانسولیدین، دکلوسنین و دکلویین است که به دلیل اثر تحریکی آنها روی جدار معده برای معالجه معده و ورم کبد و کمبود شیرهٔ معده مصرف می شود.
در دامپزشکی هم از سیاه دانه برای افزایش شیرگاو ها استفاده می کنند. مصرف زیاد سیاه دانه باعث افزایش خونروی ماهیانه و در خانم های حامله موجب سقط جنین می شود.
به منظور استفاده از آن در طب سنتی، از پودر یا دانه خیسانده آن استفاده می شود نباید آن را دم کرد، زیرا اسانس آن از بین می رود. یادآوری می شود مصرف آن نباید از یک مثقال بیشتر باشد.
آزمایشات متعددی به منظور شناخت اثرات فارماکولوژیکی گیاه صورت گرفته و برخی مطالعات نشان داده است که عصاره سیاه دانه دارای اثرات شل کنندگی برروی عضلات صاف از جمله عروق خونی، رودهٔ کوچک و رحم می باشد. و این اثر را از طریق مهار کانال های کلسیمی توسط تیموکینون (که بیشترین ماده موثر موجود در دانه های سیاه دانه بوده و بسیاری از اثرات فارماکولوژیکی آن مربوط به این آلکالوئید می باشد) می دانند با این وجود اثرات سیاه دانه و مادهٔ موثرهٔ آن برسیستم عصبی مورد بررسی قرارگرفته است. در یک مطالعه صورت گرفته در ایران اثرات ضد تشنجی تیموکینون موجود در دانه های سیاه دانه مورد تحقیق و بررسی قرارگرفت و نتایج نشان داد که تیموکینون می تواند اثرات ضدتشنجی در درمان صرع های خفیف داشته باشد.
منابع
۱ سیاوش پرورده، محمد خاتمی حس آباد، حسین حسین زاده، بررسی اثر پدتشنجی تیموکینون، مادهٔ موثرهٔ سیاه دانه درموش، فصلنامه گیاهان دارویی، پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی، سال دوم، شماره ۵، زمستان ۸۱
۲ اسماعیل شبوعی، میوه و گیاهان شفا بخش، انتشارات باربد، سال ۱۳۷۶
۳ علی زرگری، گیاهان دارویی، انتشارات دانشگاه تهران، جلد۱، سال ۱۳۶۸
۴ پروفسور هانس فلاک، مترجم محمدرضا توکلی صابری و محمدرضا صداقت، انتشارات روزبهانی، سال ۱۳۶۸