سوال 996005

عرض سلام و احترام .‌
این موضوعی که شما مطرح کردین کاملا طبیعی و قابل درک می‌باشد . اما اینکه چرا دختر شما خودش را پسر معرفی می‌کند می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد : ‌
یکی از این دلایل تاثیرات اولیه محیطی هست که فرزندتون در اون بزرگ شده . اینکه در سنین خیلی کم پدر مانع پوشیدن لباس دخترانه می‌شده می‌تواند باعث سردرگمی در ذهن کودک شود . کودکان در این سن هویت جنسی خودشون رو شکل میدن و چنین برخوردهایی می‌تونه در آینده شون تاثیر گذار باشه . ‌
عوامل دیگه ای که می‌تونه تاثیر گذار باشه میشه ‌‌
به عامل توجه طلبی اشاره کرد . گاهی اوقات کودک برای جلب توجه والدین و اطرافیان از این رفتارها استفاده میکنند . ‌
بازی با نقش : کودکان در بازی های خود نقش های مختلفی رو اجرا میکنند و ممکن است گاهی اوقات نقش پسرانه را انتخاب کنند .‌‌
عدم آگاهی کامل از جنسیت خودشون : بچه ها تو این سن ممکن هست هنوز درک کاملی از جنسیت خودشون و نقش های جنسیتی خودشون نداشته باشند .
اما چه باید کرد؟
لازم هست که شما محیطی امن و حمایتی برای فرزندتون ایجاد کنید . بهش نشون بدین که دوستش دارین و همه جوره مورد حمایت شماست ‌. ‌‌
به احساساتش توجه کنید و اون ها رو سرکوب نکنید . با فرزندتون صحبت کنید و سعی کنید بفهمید که چرا این رفتارها رو نشون میده .
به فرزندتون کمک کنید تا با هویت جنسی خودش آشنا بشه ‌ با فرزندتون در مورد تفاوت های دختر و پسر صحبت کنید ولی حواستون باشه که کلیشه های جنسیتی مثل اینکه دختر ها صورتی میپوشن و پسرها قوی هستند و این مدل صحبت ها رو انجام ندهید .
روی این موضوع مستقیم تاکید نکنید که فرزندتون حساس تر و‌ کنجکاو تر میشه .

سلام و عرض ادب
این مسئله ای که در مورد پدر فرمودید میتواند در این امر تاثیر داشته باشد اما عوامل مختلفی باید بررسی شود.
در حوزه تربیت جنسی به دو مورد باید توجه کرد:آگاهی جنسی و نقش پذیری جنسی
آگاهی جنسی معمولا از حدود ۳ سالگی اتفاق می‌افتد،به این معنی که یک پسر ۳ ساله متوجه می شود که پسر است و کم کم در سال های بعد به تفاوت های دو جنس پی می‌برد.
در کنار این آگاهی جنسی، نقش پذیری جنسی هم اتفاق می افتد. و کودکان از طریق همانندسازی با والد هم جنس خود،رفتارهای دخترانه و پسرانه را یاد می گیرند
در این مسئله امر مهم،برقراری ارتباط همدلانه با کودک و شنیدن صحبت های کودک است.
برخورد مستقیم با کودک و نهی کردن او از گفتن اینکه"من پسرم" کمکی به بهبود مسئله نمی‌کند.
باید با کودک ارتباط برقرار کرد و متوجه ریشه این مسئله شد که کودک چرا دوست دارد پسر باشد،ممکن است فرزندان پسر در خانواده توجه بیشتری دریافت می‌کنند،یا ممکن است در مهد دوست هم جنسی نداشته باشد و فقط با پسرهای هم سن و سال خود در ارتباط باشد، ممکن است تاثیر انیمیشن هایی باشد که کودک می بیند، ممکن است درمورد تفاوت های دو جنس از دوستان خود مطالب اشتباهی شنیده باشد و ...
همه این مسائل از طریق برقراری ارتباط با کودک مورد بررسی قرار می‌گیرد. که این ارتباط بهتر است از طریق بازی و توسط یک مشاور کودک صورت گیرد.
شما به عنوان یک والد باید برای کودک یک محیط امن فراهم کنید تا کودک بتواند حرف های خود را با شما در میان بگذارد،بدون اینکه ترس از قضاوت شدن یا دعوا شدن داشته باشد.
برای بررسی بهتر مسئله می‌تون از مشاور کودک بهره گرفت.
موفق و موید باشید.

باسلام
گاهی تغییر اتفاقی که در گذشته افتاده امکان ندارد و بهتر است بجای پیدا کردن علت بدنبال راهکار بود.
شما در جواب دخترتان چی می گویید ؟ آیا می توانید شنونده خوبی باشید و پای صحبت دخترتان بنشینید؟شاید دلیلش خیلی بچگانه تر از این باشد که فکر می کنید.
اگر به این حرف عکس العمل نشان دهید و بخواهید با صحبت و منطق او را متوجه کنید که دختر است کمکی به او نکرده اید.
باید از نگاه دخترتان به این موضوع نگاه کنید. آن هم با شنونده بودن نه حدس زدن .
دخترتان باید محبت را احساس کند. اگر فرزند دیگری دارید که پسر است و بین بچه ها تبعیض می گذارید سخت است دخترتان فکر کند باندازه یک پسر ارزشمند است.‌
خیلی مهم است تا قبل از سن بلوغ ارتباط خوبی با دخترتان برقرار کنید. مهارت همدلی و مهارت ارتباط را یاد بگیرید. اگر به تنهایی نتوانستید از روانشناس کمک بگیرید. موفق باشید

درود 🌱
فرزند شما در سن شش سالگی هنوز به توجه و حمایت شما نیاز دارد، همچنین شخصیت کودک شما در این سن در حال شکوفا شدن است.
کودکان شش ساله در حال تطبیق دادن خود با شرایط محیطی هستند.
یکی از نکاتی که در تربیت کودک 6 ساله باید در نظر بگیرید، این است که توانایی های شناختی فرزندتان رشد کرده است و او می تواند ایده های پیچیده تری را درک کند. برای مثال، کودکان در این سن می توانند روابط علت و معلولی را درک کنند و می توانند تفاوت بین تخیل و واقعیت را درک کنند.
در واقع ایشان متوجه موضوعی که بیان میکند، هست.
موردی که به آن اشاره کردید در شکل دهی به ذهنیت کودک بی تاثیر نبوده است.
توصیه میکنم قبل از شروع دوره ی بلوغ با متخصص کودکان صحبت کنید.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱