سوال 996759

با سلام و احترام
دوست گرامی
لجبازی در این سن طبیعیه، اما راهکارهایی هست که می‌تونید امتحان کنید :
آرامش خودت رو حفظ کنید: عصبانیت اوضاع رو بدتر می‌کند
علت لجبازی رو پیدا کنید : شاید خسته است، گرسنه است، یا فقط می‌خواد توجه جلب کند. انتخاب‌های محدود به او بدهید:مثلا به جای "چی می‌خوای بپوشی؟" بگو یید"این پیراهن یا اون یکی؟
قوانین واضح و عواقب مشخص داشته باشید: تا بداندبا لجبازی چه اتفاقی می‌افته.
بهش گوش کنید : بذارید حرفاشو بزنه و سعی کن درکش کنید .
تشویقش کنید: وقتی همکاری می‌کنه، تحسینش کنید .
الگوی خوبی باشید:
اگه لازم شد، از کمک یه مشاور استفاده کنید .
موفق باشید .
پاملا عبدلی / مشاور 🌸

با سلام
دوست عزیز فرزند شما در آستانه نوجوانی است و شما باید پیش از هر چیز نیازهای اساسی یک نوجوان را بشناسید تا ارتباط موفق تری برقرار کنید . نوجوان نیاز زیاد به استقلال دارد در عین اینکه از درون محتاج شما و بزرگترهابش است. لذذ والدی که مدام در حال امر و نهی و نصیحت و ارتباطاتی ازین دست باشد جایگاه خوبی نخواهد داشت و در این صورت شما و پسرتون در یک رقابت و لجاجت قرار می گیرید که نتیجه باخت باخت دارد . ازین رقابت خارج شوید اندکی آزادش بگذارید در عین حال ارتباط صمیمانه ای برقرار کنید او را بپذیرید و به او حس اعتماد دهید حسی که به او بگوید دوستش دارید و به او مطمئنید . القا کنید برای شما قابل احترام است. تصمیماتش را به خودش بسپارید مگر زمانی که خطر او را تهدید کند اگر همراه با محبت و احترام اندکی محدودیت ها را کم کنید اما قوانین را برایش شرح دهید او را به سمت خود جلب می کنید . با احترام و محبت او را در رودربایستی قرار می دهید . از روش های غیر مسنقیم مدل سازی کنید . رفتارهای مثبتش را تشویق کنید اندکی از رفتارهای منغی اغماض کنید . . صمیمیت معجزه گر است. باید رابطه را بازسازی کنید

درود🌱
لجبازی در سن ۱۱ سالگی کاملاً طبیعی است، چون کودک در حال ورود به مرحله‌ی پیش‌نوجوانی است و می‌خواهد استقلال بیشتری به دست آورد. اما اگر ارتباط والد و فرزند مدام به مشاجره ختم شود، لازم است روش‌های تعامل تغییر کند.
۱. درک دلیل لجبازی:
لجبازی اغلب یک واکنش به احساس نادیده گرفته شدن، کمبود کنترل روی زندگی، یا استرس‌های درونی است. باید بررسی کنید که:
آیا او به‌اندازه‌ی کافی مورد توجه مثبت قرار می‌گیرد؟آیا سبک تربیتی سخت‌گیرانه یا کنترلی است؟آیا فرزندتان احساس می‌کند که نظرات و خواسته‌هایش شنیده نمی‌شود؟
۲. تغییر روش ارتباطی:
به جای دستورات مستقیم، گزینه بدهید: مثلاً به جای «همین الان بیا مشقت رو بنویس»، بگویید «دوست داری اول مشقت رو بنویسی یا ۱۰ دقیقه استراحت کنی و بعد شروع کنی؟» این روش به کودک احساس کنترل می‌دهد و احتمال لجبازی را کمتر می‌کند.به جای سرزنش، همدلی کنید: مثلاً به جای «چرا همیشه بحث می‌کنی؟»، بگویید «به نظرم داری ناراحت می‌شی. بیا با هم ببینیم چی اذیتت کرده.»از جملات مثبت استفاده کنید: به جای «چقدر بی‌نظمی!» بگویید «اگه وسایلت رو جمع کنی، اتاقت خیلی مرتب‌تر به نظر میاد!»
۳. کاهش مشاجره و درگیری:
در لحظات تنش، بحث را متوقف کنید. وقتی احساس می‌کنید بحث دارد شدید می‌شود، به جای ادامه دادن، چند دقیقه صبر کنید و بگویید: «الان هردومون ناراحتیم، بهتره بعداً صحبت کنیم.»حریم شخصی او را رعایت کنید. گاهی والدین بیش‌ازحد در کارهای فرزندشان دخالت می‌کنند و این باعث مقاومت او می‌شود.
۴. افزایش تعاملات مثبت:
زمانی که را برای فعالیت‌های مشترک بگذارید. حتی ۱۰ دقیقه در روز برای یک گفت‌وگوی دوستانه، بازی یا انجام کاری که فرزندتان دوست دارد، می‌تواند تأثیر زیادی داشته باشد.به جای تمرکز بر نقاط ضعف، از موفقیت‌های کوچک او تعریف کنید.
۵. ایجاد قوانین و پیامدهای منطقی به جای تنبیه‌های سخت:
بهتر است پیامدهای طبیعی و مرتبط تعیین کنید. مثلاً اگر فرزندتان تکالیفش را انجام نمی‌دهد، اجازه نداشته باشد بازی کامپیوتری کند، اما به او حق انتخاب بدهید که چه زمانی تکالیفش را انجام دهد.
۶. بررسی شرایط احساسی و روحی کودک:
گاهی اوقات لجبازی می‌تواند نشانه‌ی استرس، اضطراب یا مشکلات دیگر باشد. اگر این رفتار شدید است و هیچ راهکاری جواب نمی‌دهد، شاید بهتر باشد با یک متخصص مشورت کنید.
آرزو شربیانی/درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱