ناشناس

احساس عقب ماندگی دائمی

سلام. دانشجوی دکترا هستم در یکی از دانشگاه های دولتی تهران . راستش یک مشکلی دارم و حس میکنم که همیشه عقب هستم از همه چیز . خیلی اوقات دیر میرسم و همه کارهام لب مرزی جلو می‌ره . جالب اینجاست که خودم سر این موضوع با همه راه میام (چون مدرس دانشگاه هم هستم ، مثلا سر دیرکرد تمرینات بچه ها خیلی اوقات مدارا میکنم و درک میکنم) اما گاهی این واقعیت یادم می‌ره که قرار نیست کسی با من راه بیاد و با دیرکرد خودم رو خراب میکنم . راستش از این وضعیت خسته هستم و همش حس میکنم که هیچ کاریم به موقع نمی‌رسه . به تبعش اضطرابم زیادتر شده و خوابم بهم خورده و از فردا هم همین سیکل معیوب ادامه داره . در حدی خسته میشم که پیش خودم میگم :«دیر بشه مهم نیست ....»چه کنم که بتونم خودم رو جمع کنم و بر زندگی کنترل بهتری داشته باشم.

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

2 پاسخ
profile-photo
باسلام
دوست گرامی قدری یاداشت تان مبهم بود یعنی برای من مسجل نشد که احساس عقب افتادگی، صرفا حس شماست یا واقعا در کارهای تان تاخیر دارید؟
اگر به واقع در کارهای تان عقب می افتید، مهم ترین کار داشتن برنامه ریزی دقیق است
برای این کار باید یک سر رسید یا تقویم داشته باشید
همه کارها و مسوولیت‌ها را در تاریخ مورد نظرش بنویسید، و اینکه تا چه زمانی آن کار باید تکمیل شود
برای کارهای مهم روز شمار بگذارید و برای انجام آنها حتما وقت تان را خالی کنید و آن را در اولویت قرار دهید
هر کاری را هم به موقع انجام ندادید خودتان را جریمه کنید، این جریمه می تواند جریمه نقدی و پرداخت آن به صورت کمک نقدی به دیگری و.. باشد یا انجام یک کاری که برای تان خوشایند نیست و...
موفق باشید 🎯🎯🎯
profile-photo
درود 🌱
کاملا قابل درکه که از این وضعیت خسته شدین. احساس عقب‌افتادن، اضطراب، خواب به‌هم‌ریخته و کارهای لب‌مرزی، نشونه‌ی یه چرخه‌ی فرساینده‌ست که خیلی از افراد پرتلاش و مسئولیت‌پذیر تجربه‌ش می‌کنن.

نکته‌ای که باید بدونین اینه که شما با بقیه مهربونین، اما با خودتون نه؛ وقتی کسی تأخیر داره، درکش می‌کنین اما برای خودتون فقط سرزنش باقی می‌مونه. این فشار درونی باعث می‌شه از کنترل زندگی‌تون دور بشین و بیشتر واکنشی عمل کنین تا برنامه‌ریزی‌شده.

راهکار، تغییرات بزرگ و ایده‌آل نیست؛ بلکه گام‌های کوچیک و قابل اجراست
و مهم‌تر از همه، یادتون باشه
همون‌قدر که برای دیگران وقت و انعطاف قائلین باید برای خودتون هم قائل باشین.
با خودتون مهربون‌تر باشین و بدونین همین خستگی و خودآگاهی، نشونه‌ی اینه که در مسیر رشد هستین.

اگه نیاز به کمک تخصصی هم بود، مشاور تحصیلی یا درمانگر می‌تونه کنار شما باشه تا سریع‌تر از این چرخه خارج بشین.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/سکستراپیست