ناشناس

دلسوزی زیاد

این دلسوزی های زیاد برای مردم و خانواده و فامیل داره کار دستم میده کاش میتونستم کمش کنم کاش میفهمیدم من نمیتونم برای همه سوپرمن باشم و نمیتونم تنهایی همه رو خوشحال نگه دارم و تحمل ندارم کسی کسی رو اذیت کنه همیشه حس میکنم اون که باید گذشت کنه فقط منم و من باید خودمو برای بقیه کوچیک کنم حتی برای ازدواج

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

3 پاسخ
profile-photo
باسلام. همین که متوجه شده اید باورتان درست نیست قدم اول برای تغییر است. بهتر است برای تغییر قواعد و باورهایی که برایتان آزار دهنده است به یک روانشناس با رویکرد طرحواره درمانی مراجعه کنید تا علت شکل گیری این باور در ذهنتان را ریشه یابی کند و یاد بگیرید برای حس ارزشمندی راه های دیگری را امتحان کنید. موفق باشید
profile-photo
سلام و درود
این دغدغه مندی و نوع نگاه شما تا زمانی ارزشمنده که اول از همه اولویت بندی داشته باشید نیازهای خودتون رو بشناسید و در راس قرار بدید و در واقع به یک درک درست از شرایط خودتون برسید
که این مستلزم اینه تمرین خودشناسی و خود آگاهی داشته باشید که این در واقع خودش مرحله‌ای ست که نیازمند صبوری و برنامه ریزی هدفمند در راستای تحقق این هدف که همون اولویت خود و قدرت نه گفتن در شرایط مختلفه که میشه با استفاده از آموزش های مختلف از طریق شرکت در کلاسهای «مایند فولنس (ذهن آگاهی)» و مطالعه کتابهای مختلف در جهت تقویت حس ارزشمندی و پذیرش خود و .. همینطور کلاسها ی یوگا به طور مشخص که می‌تونه تمرکز بر احساسات و هیجانات شخصی اونها رو بهبود و تقویت کنه
و در قدم بعدی گام به گام پیشروی با مشاور کمک کننده خواهد بود
موید باشید🌱
profile-photo
درود 🌱
دوست عزیز مهربونی و دلسوزی شما ارزشمنده، اما وقتی مرز نداشته باشه تبدیل به آسیب می‌شه. شما مسئول خوشحال کردن همه نیستید و حق دارید «نه» بگید. گذشت باید دوسویه باشه نه یک‌طرفه. اگر مرزهای روشن برای خودتون و اطرافیان بذارید، هم مهربونی‌تون سالم می‌مونه و هم از فرسودگی دور می‌شید.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/سکستراپیست