سلام من آقایی ۳۲ ساله هستم تو نوجوانی دچار آزو اسپرمی شدم.خودم خیلی وقته خبر دارم ولی هیشکی از این موضوع اطلاعی نداره.متاسفانه جامعه ما سنتی هست و انتظار اینکه امثال من مشکلشون رو به کسی بگن تقریبا صفرمشکل من فهمیدن معلولیت من توسط دیگران نیست مشکل من پیدا کردن یکی مثل خودمه.آخرین امیدی هم که داشتم همین همدم بود.البته میدونم امکان پیدا کردن همدم واسه من تقریبا صفرولی خب چیکار میشه کرد هر شب و هر روز سختر و دردناکتر از روز قبل میگذره.خودمو با کار کردن سرگرم کردم ولی خب روحم خستست خیلی هم خسته.من میدونم نمیشه کاری کرد مثل مریضی که دکتر جوابش کردهولی دوست داشتم این حرف ها رو به کسی بزنم یا حداقل دردودل کنم.خودمو گول میزنم که یه روزی تموم میشه یا این خستگی یا این عمر که به خستگی گذشت🙋♂️