دختری۳۷ ساله ام.. بسیار علاقمند به خودشناسی و رشد معنویات.. متاسفانه تا به الان با هر پسری برخورد داشتم هیچ گونه اهمیتی به این چیزا نمیدادن! هیچ ... ۱۸۰درجه نگاهشون فرق میکرد با بنده... البته هیچوقت سراین چیزا کسی رو رد نکردم هر بار با یه مسئله ای به توافق و تفاهم نرسیدیم... خیلی دوست دارم با کسی ازدواج کنم که به یه نسبتی به خودشناسی رسیده باشه...چون میدونم چنین شخصی دوست داشتنش هم میتونه واقعی باشه و هم درمواجه با مسائل کوچیک یابزرگ زندگی صبور و با تدبیر باشه... بنطرتون توقع بیجایی دارم ؟