سلام وقت به خیر من زنی هستم ۳۸ ساله و دارای دو فرزند پسر یکی ۱۷ ساله و یکی ۹ ساله من از ابتدای زندگی بسیار گذشت کردم که زندگی مون حفظ بشه و شیرین باشه ولی چون همسرم عصبی و با حساسیت های فراوان هستش سخت گذشت الان اعتراف می کنم که همسرم اخلاقا بسیار آرامتر از اوایل ازدواجمون شده و همیشه نسبت به من ابراز عشق دارن ولی چون من تو ی زندگی مون بسیار محدود شدم و مجبور شدم از کارم ادامه تحصیلم رفت و آمدهام و .. بگذرم حس خاصی نسبت بهش ندارم و گاهی تصمیم می گیرم که رها کنم و برم ... می خوام بدونم از منظر دین چه اندازه مسئول هستم و تا کجا باید ادامه بدم؟