سلام وقت بخیر دختری هستم۲۷ ساله تقریبا از ۲۰ سالگی این حس نیاز و بلوغ عقلی رو در خودم میدیدم که ازدواج کنم اوایل خانوادم مخالف بودن و معتقد بودن باید فقط درس بخونم و به چیز دیگه ای فک نکنم چون ازدواج کار بیهوده ایه بعدا که سنم بیشتر شد هیچ خاستگاری نداشتم و ندارم با اینکه ظاهر قابل قبولی دارم و خانوادم ادمای ابرومندی هستن متاسفانه هیچ خاستگاری ندارم البته اطرافم هم هیچ اشنا یا معرفی تاحالا نبوده که پیشنهادی بده نهایت یک یا دومورد بودن اون هم خیلی انتظارات بی دلیلی داشتن و اخلاق نامناسبی موقعیت کار کردن توی اجتماع رو هم ندارم همه تعجب میکنن که چرا ازدواج نکردم اما هیچ کسیم ندارم که بخواد قدم خیری برام برداره واقعا افسرده و ناامید شدم
