<p class="paragraph"> سلام من یه پسر دوسال و نیمه دارم از زمانی که کوچکتر بود و متوجه افراد دوروبرش شد خیلی نسبت به آدمهای احساس غریبی میکرد مخصوصا آقایون ،مثلا اگر داخل یک جمع میرفتیم همش گریه میکرد ویا به من یا مادرش سفت چسبیده بود ،الان که دوسال و نیمه شده بهتر شده ولی باز اون غریبه گی رو داره و راحت نیست داخل جمع ، یه شب بردمش پارک وهیچ کس نبود خلوته خلوت و خیلی خوب بازی کرد تاب وسرسره و... ولی دوسه روز بعدش بردمش پارک پارک شلوغ بود وعموما مادر بچه ها هم همراه بچه ها بودن مث قبل دیگه بازی نمی کرد سرسره رو می نشست پایین نمیومد احساس میکردم از نگا اون خانمهایی که منتظر بودن بچه من سر بخوره بیاد پایین تا بچه شون رو بنشونن می ترسید یا داخل شهربازی تنها سوار وسایل بازی نمیشه،جدای از این موارد توخونه خودمون یا خونه پدرخودم یا پدر همسرم خیلی خوب بازی میکنه شیطونی میکنه همه چیو بهم میریزه باهاشون راحت صحبت میکنه ولی اگه یه آدم غریبه تر بیاد باهاش ارتباط نمیگیره و میترسه ،منو مادرشم تا الان به کاری مجبورش نکردیم تواینجور رفتارها </p>
<p class="paragraph"> سلام و عرض ادب </p><p class="paragraph"> دختر من ۴ ساله س . خوابش که میاد خیلی پرانرژی میشه ، دیوانه وار فعالیت میکنه ، به معنای واقعی کلمه از دیوار راست بالا میره ، خیلی وقتها حرکاتش طوری که واقعا به خودش آسیب میزنه ، در این مواقع باید چیکار کنم؟ خیلی سعی کردم خوابش رو تنظیم کنم اما نشد و همکاری نکرد.<br> </p>