سلام من ۲۶سالمه و تا الان واقعا بخاطر خدا و بعذ بخاطر اینکه همسر پاکی نصیبم بشه،هیچوقت سمت رابطه نامتعارف با جنس مخالف نرفتم به تازگی هم پوششمو تغییر دادم و محجبه چادری شدم شرایط خودم و خانوادم خیلی خوبه اما چون از بچگی انسولین میزنم متاسفانه هیچکسی حاضر به ازدواج نمیشه و این خیلی برام شرایط و سخت کرده و قسمت ناراحت کننده اینجاست که هیچکس حتی زحمت تحقیق مطالعه به خودش نمیده که ببینه دیابت ها دو نوع هستند. و نوع یک مثل یک ادم عاذی زندگی میکنند و چالشی ندارند اما از اونجا که اقایون حاضر به تحمل حتی کوچکترین مسیله ای هم نیستند این موضوع و نمیپذیرند فارغاز بحث مسایل جنسی که اون هم قطعا خیلی مهم هست بحث نیازهای عاطفی روحانی و معنوی هست واقعا نمیدونم چکار کنم ادم ها دیگه به درون به شخصیت به اصالت به نجابت به اخلاق نگاه نمیکنند کوچکترین مسیله ای داشته باشی انگار بیماری مزمن داری و ازت فرار میکنند:)
سلام اوقتتون بخیر من به تازگی توبه کردم هنور یک سال نشده 22 سالمه و قبلا اصن دوست نداشم ازدواج کنم و همیشه میکفتم سی به بعد ولی بعد ار توبه ام و نماز هایی که خوندم نور خدا و رسول الله در دل من نفوذکرد و دیگه نمیخوام کوپک ترین گناهی رو انجام بدم. و خب نمیگم گذشته ی خیلی بدی داشتم اما همچین درخشان هم نبود و توش کم گناه نکردم... به تازگی دارای شغلی شدم که در امدش حدودا در حال حاضر هشت تومنه ولی هر چی سابقه ام بیشتر شه در امدم بیشتر میشه. چیز زیادی ندارم جز یه موتور و توکل به خدا و تلاش و کوشش و امید فراوان. برام محجبه بودن نماز و روزه و خدا دوست بودن و خدا ترس بودن خیلی مهمه. الان فازم یه مدلی شده که دوست دارم همسرم کنارم سجاده اش رو پهن کنه و با هم نماز بخونیم. به نظرتون خانمی حاضر میشه با این وضعیت من که حتی تا دو سه سال دیگه توان اجاره ی یه مسکن رو ندارم ازدواج کنه؟ بیشتر از این که به خاطر مسایل منسی بخوام ازدواج کنم به خاطر مسایل عاطفی و معنوی این تصمیم رو دارم. اگه کسی فکر میکنه شرایطش با من همسانه معرفی کنید ممنون
