سلام مشکل من این است که نمی توانم با هیچکس هیچگونه ارتباط و رابطه ای برقرار کنم حتی در حد صحبت تلفنی چون اخلاق و اعصابم خیلی حساس و ضعیفه و بسیار تحریک پذیر هستم و اگر کوچک ترین کلمه یا حرکت و رفتاری زشت و منفی و بد دریافت کنم منجر به عصبانیت شدید و خشم شدید و برآشفتگی شدید و پریشانی و استرس و اضطراب شدید و ایجاد احساس نفرت شدید و خشم و کینه شدید در من می شود و من مجبور می شوم که با طرف درگیری شدید کلامی یا فیزیکی پیدا کنم به همین علت از تمام آدم ها به شدت می ترسم و فرار و دوری و اجتناب می کنم و سعی می کنم با هیچکس همکلام و همصحبت نشوم و من نسبت به تمام آدم ها خشم و کینه و نفرت و عصبانیت بسیار شدیدی دارم و به شدت نسبت به تمام آدم ها بی اعتماد و بی اطمینان و بدبین و شکاک و مشکوک هستم چون نیّت واقعی و قلبی و درونی آن ها را می دانم تمام این عواملی که من گفتم منجر به افسردگی اساسی و شدید و اضطراب فراگیر شدید و اضطراب اجتماعی شدید و همچنین وسواس فکری-عملی شدید در من شده است و من دارم درد و عذاب و فشار بسیار زیادی را تحمل می کنم و دائماً در فکر خودکشی و انجام خودکشی هستم و تمایل بسیار زیادی به خودکشی دارم هرچند به تعداد بسیار زیادی اقدام به خودکشی کردم ولی نمردم! یعنی من شانس مردن هم ندارم! چه خاکی باید تو سرم کنم؟! خسته شدم! داغون شدم! نابود شدم!
این سوالی که شما کردید متاسفانه من به هیچ وجه نمیتونم خودم رو یک فرد سالم طبیعی نرمال شاد و با نشاط و سرزنده تصور کنم! چه برسه به اینکه بخوام فکر کنم چکار میکردم اون موقع! من از خیال بافی و رویا بافی تصور کردن خواب و خیال و رویا ها متنفرم و حال و اعصاب منو بدتر و داغون تر میکنه! من همین دیروز دوباره اقدام به خودکشی کردم ولی نمردم! من یه آدم بدبخت بدشانس تنهای افسرده ی غمگین کاملاً نا امید هستم که به هیچ چیز و هیچکس امید ندارم! و فقط آرزوی مرگ دارم شب و روز! من فقط میتونم به خودکشی و به مرگم و به بعد از مرگم فکر کنم و تصورش کنم! شما هم دعا کنید من زودتر بمیرم و خلاص شم و راحت شم و نجات پیدا کنم از این همه درد و رنج و زجر و شکنجه و عذابی که دارم میکشم!!!
سلام من و یک اقایی به دلیل هم کفو بودن مذهبی که الان خیلی کم پیدا میشه تصمیم به ازدواج گرفتیم ایشون ساکن زنجان و من ساکن اصفهانم و تصمیم داشتیم تهران زندگی کنیم به دلیل دور بودن فعلا بیشتر با گوشی صحبت کردبم و میدونیم باید حضوری اشنا شد و خیلی درگیر هستیم که ایا میتوان تفاوت های فرهنگی رو تحمل کنیم یا نه هر دو ۲۲ ساله هستیم و هیچ پس انداز خاصی نداریم پدر و مادر های هر دو کارمند هستن خیلی دودل و بلاتکلیف هستیم و ایشان چند سال برای دانشگاه تهران زندگی کردن و عادت دارند اما من کمی به خانواده وابستگی دارم و اصلا تجربه چنین زندگی ندارم و نمیدانم میتونم یا نه اما ایشان تهران رو ترجیه میدهند خبلی درگیری ذهنی دارم و به شدت استرس و نمیدانم چه کنم چون چنین کفویت اعتقادی کم پیدا میشود اما بحث دوری هم هست البته منو ایشان همو دوست داریم ولی دنبال جواب منطقی هستیم
سلام آیا در سیاست کاری همدم و یا دیدگاه اکثر خانواده ها آشنایی باید طی مدت کوتاه و سریع انجام بشه و مقدمات ازدواج فراهم بشه ؟ یا از این بابت اجباری نیست و فرصت برای آشنایی هست ؟