من يه خانوم ٣٨ ساله هستم و يه بچه ١٠ ساله دارم ، ١٤ ساله ازدواج كردم ، با اينكه در يك خانواده ي بسيار مؤدب و آرومي بزرگ شدم و دوره ي مجردي خيلي خوبي هم سپري كردم و خيلي دختر مودب و مهربون و درس خون و سر به زيري بودم ، از هيچي ناراحت نميشدم ، حرف هيچ كس رو به دلم نميگرفتم ، دختر كينه اي نبودم ، زندگي من طوري بود كه تو دوران مجردي اصلأ معني و مفهوم ناراحتي رو درك نكردم چون دليلي برا ناراحتي نداشتم ، ٢٤ سالم بود ازدواج كردم و به كل عوض شدم ، الان شديدأ زود رنج ، عصباني و از همه بدتر بددهن شدم ، از زمين و زمان گله دارم ، هر كس هر چيزي ميگه من به خودم ميگيرم ، به هيچ چيز علاقه نشون نميدم ، حتي از بچه م هم بدم مياد و اصلأ بهش رو نميدم ، شديدأ از رفتار خودم دارم شكنجه ميشم ، و چيزي كه منو داره اذيتم ميكنه بددهنيم و بي محلي به بچه م هست ، خواهش ميكنم بهم يه راهي نشون بديد ، كمكم كنيد 😔
سلام؛من خانمی30ساله هستم که یک ازدواج ناموفق داشتم؛درکل آدم بسیارحساس وزودرنج هستم وبه هیچکس اعتمادندارم وفوق العاده کم تحمل؛این مشکل من ژنتیکی است وبه عمه ام کشیدم؛چکارکنم لطفاراهنماییم کنید