سلام من ی پسر ۱۸ ساله هستم و ساکن اصفهان
من حدود ۳ سال پیش به دلیلی که خودمم نمی‌دونم عاشق دختر دوست مامانم شدم و مامانم اینو فهمید و بهم گفت که اون ۱ سال ازت بزرگ‌تره و نمی‌شه و منم قبول کردم چون می‌دونستم که آسیب‌زاست و به روحیات خودمم نمی‌خوره و قبول کردم ولی من به خاطر اینکه عاشق شده بودم و الان دیگه اون عشقو از دلم بیرون کرده بودم تو وجودم حس خالی بودن چیزی رو می‌کردم دائم دائم دنبال چیزی یا کسی بودم که جای اون دختر رو تو دلم پر کنه ولی نه هر کسی من برا انتخاب عشق یه چیزایی رو در نظر گرفتم و تا اونارو پیدا نکنم در یک نفر عاشق نمی‌شم ولی خب برام این حس خالی بودن سخته و الان اگه هم کسی رو پیدا کنم چون سنش کم‌تر از منه و هنوز ۱۸ سالش نشده فکر نمی‌کنم نه خودش نه خانوادش حاضر به نامزدی باشند و مادرم می‌گه که باید حداقل ۲ سال صبر کنم یا شایدم ۴ سال ولی خب صبر کردن برام سخته
راهی هست که شما بتونید جلو پام بذارید؟ و راهنماییم کنید؟